Yöresel veya ecdattan intikal eden bir din olarak görülmeyen İslam, insanın sahip olabileceği en büyük nimettir. Allah’ın razı olup kulları için beğendiği bir dine iman etmek, onun ilkeleri ile yaşamak insanlar arasında farklı olmaktır. Fıtrat dini olan İslam, ona iman edenleri fıtrat üzere yaşamaya sevk edecektir. Fıtrat, yaratılış stilini korumak olduğuna göre insan, İslam nimeti ile beraber bir yaşayacak, kendi stresini üreten sonra da o stresten bunalan bir ucubeye dönüşmeyecektir. Fıtrat dini olduğu için de bünyesinin ve toplumunun benimsemekte zorlanmayacağı bir din sahibi olur insan.

Pek çok ilahlar arasında bocalamak yerine, tek bir ilaha yönelmenin huzuru da ancak İslam ile müşerref olmuş birinde bulunabilir. Gerek puthanelerde dikili putların ilahlaştırılması ile gerekse de insanın kalbine gömdüğü putları ile boğuşarak geçireceği seviyesiz ve helâk eden bir yaşam tarzı yerine, âlemlerin rabbi olan Allah’ı ilah edinerek iliklerine kadar hissedeceği bir huzura kavuşur insan. Kendi ilahını kendin üret mantığı yerine yaratan ve yaşatan Allah’ı ilah edinmek aklın da emridir, tarih boyunca yaşanan acı birikimlerin öğrettiği hakikat de budur.
İslam’ın insan için en büyük nimet oluşunu, İslam’ın Müslüman’ı şekillendirdiği kalıpta da görebiliriz. İman esaslarında, ibadette, günlük hayatta aynı denge üzerine kurulu mantığı ile İslam, dünyayı ihmal etmeyen ama ahiret esaslı yaşamayı öğütleyen bir sistem üzerinden yaşanmaktadır. Böylece de Müslüman, dünya hayatını başı dik, yüreği rahat olarak yaşar. Kimsenin önünde zillete düşmez.
İslam ile şereflenmiş olmak ilim ehli olmaktır. Cahilliği esastan reddeden, bütün yönleriyle ilme teşvik eden bir dinin iman edeni olmak onu ilim peşinde olmaya sevk eder, ilmin nimetlerini dünya hayatında göreceği gibi ahiret açısından da sevap vesilesi olarak görür. İslam, Müslüman’ı evinde ve işinde adil yapan, adil bir sistem içinde yaşamaya mecbur eden dindir. Dolayısıyla Müslüman, adalet dışında bir vasfa sahip olamaz, razı olamaz.

Müslüman, adaleti yanında azizdir, zillete düşmez, razı olmaz. Ahlakta, ibadette, akidede mutedildir. Ahlâk, onun ana karakteridir.

Müslüman’ın İslam ile onurlanması, onun en ince damarlarına kadar hissettiği bir lezzeti yaşamasıdır. İslam dışında bir dairenin içinde kalmayı ölümden ağır görür. Hayatından fedakârlık yapar da dininden yapmaz. Çünkü Müslüman’ın dini, ebedi bir saadet kaynağıdır. İmanın tadını almış olmak, Bilallerin işkenceler altında iken hissettiğini hissetmektir.
Allah’ı ve Peygamber aleyhisselamı hiçbir şeyle ölçülemeyecek düzeyde sevmek, Allah için sevmek, imandan kopmaktan ateşe düşmek gibi korkmak, Müslüman’ın belirgin vasıflarıdır. Böyle bir seviye için belli bir nefis mücadelesinin gerekeceğini her Müslüman tahmin edebilir. Çünkü bu büyük nimetin büyük bedelleri olması tabiidir. Namazın cemaatle kılınmasındaki mantık da bu şuuru bir çevre hâline getirip o çevreye sadık kalma anlayışıdır. Namazı bir iş olarak görme düzeyinden yükselip onda lezzet bulmak, bu mücadele ile elde edilebilir bir seviyedir. Kur’an okurken de aynı hazzı yakalamak gerekiyor. Müslüman’ın Müslüman ile beraberliği ibadet bilmesi ve koruması ancak bununla izah edilebilir. Allah’ın kullarına iyilikte bulunmak, iyiliği ödenmesi gereken borç gibi algılamak bir sevinin sonucudur, o seviye de bu seviyedir.

Bütün nimetler gibi İslam da bir nimet olarak baş göz üstü edilmelidir. Ama bu sözde değil, onu yaşamada ortaya çıkmalıdır. Bu ölçünün daha gerisinde, kavanozdaki balı dışından yalamak türünden bir gülünçlük görülebilir.
Allah’ın gazabından kurtulamayacaklar”